ဟီရိုရှီးမား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခြင်းက ကျွန်ုပ်အား မျှော်လင့်ချက်ပေးခဲ့ပုံ

(SeaPRwire) –   ဂျပန်နိုင်ငံ၊ ဟီရိုရှီးမားမြို့ရှိ စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းသော ဇူလိုင်လ နံနက်ခင်းတစ်ခုတွင်၊ ကျွန်တော်သည် U.S.-Japan Leadership Program မှ ကိုယ်စားလှယ် ၄၀ ဦးနှင့်အတူ Peace Memorial Park အောက်ရှိ မြေအောက်ညီလာခံခန်းမ၌ ထိုင်နေစဉ်၊

ကိုကိုသည် စာသားအတိုင်းဆိုရလျှင် “ ဗုံးဒဏ်ခံရသူ” ဟုအဓိပ္ပာယ်ရသည့် Hibakusha ဖြစ်သည်။ သူမသည် B-29 ဗုံးကြဲလေယာဉ် Enola Gay မှ ဗုံးကြဲချခဲ့ချိန်တွင် သူမ၏မြို့အများစု မီးလောင်ပြာကျခဲ့စဉ် ကလေးငယ်တစ်ဦးသာ ရှိသေးသည်။ ပြီးခဲ့သည့်အပတ်က သူမ၏စိတ်သည် ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး၊ သူမ၏မှတ်ချက်များမှာ အံ့သြဖွယ်ရာ ရယ်စရာကောင်းကာ၊ သူမ၏အသံမှာ တည်ငြိမ်သည်။ သူမ၏ဖခင်ဖြစ်သူ ဘုန်းတော်ကြီးတစ်ပါးသည် နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံနှင့် ပူလောင်သောအလင်းရောင်ပြီးနောက်၊ အနီးအနားရှိ မီးလောင်ဒဏ်ရာရသူများနှင့် မျက်စိကွယ်နေသူများကို ကူညီခြင်းမပြုဘဲ ဇနီးနှင့် သမီးငယ်လေးကို ရှာဖွေရန် အိမ်သို့ဦးစွာ ပြေးပြန်လာပုံကို သူမပြန်ပြောပြသည်။ ထိုမှတ်ဉာဏ်သည် သူ့ဘဝတစ်လျှောက်လုံးတွင်

သို့သော် ကျွန်တော့်ကို အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်စေသည်မှာ နောက်လာမည့်အရာ ဖြစ်သည်။

ကိုကိုသည် Enola Gay လေယာဉ်အမှုထမ်းများထဲမှ တစ်ဦးဦးနှင့် တွေ့ဆုံရပါက မည်သို့ပြုလုပ်မည်ကို အမြဲတမ်းစိတ်ကူးယဉ်ခဲ့သည်။ ထိုသူများကို သူမသည် ဘီလူးများဖြစ်ရမည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ သို့သော် ၁၉၅၅ ခုနှစ်တွင် အမေရိကန် “This is Your Life” ဂိမ်းရှိုးတွင် ၎င်း၏ တွဲဖက်လေယာဉ်မှူး ဗိုလ်ကြီး Robert Lewis နှင့် အံ့အားသင့်ဖွယ် တွေ့ဆုံခဲ့သည့်အခါ၊ သူသည် လေယာဉ်ပေါ်မှ ဟီရိုရှီးမားမြို့၏ အပျက်အစီးများကို ကြည့်ရင်း “ကျွန်တော့်ဘုရားရေ၊ ကျွန်တော်တို့ ဘာလုပ်ခဲ့တာလဲ” ဟု တွေးတောမိကြောင်း ပြောပြစဉ် သူ၏ ပါးပြင်ပေါ် မျက်ရည်တစ်စက် စီးကျလာသည်ကို သူမတွေ့ခဲ့ရသည်။

“ ကျွန်မ သူ့ကို မမုန်းဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်” ဟု သူမက ပြောသည်။ “ ကျွန်မ စစ်ကို မုန်းတယ်” ။ သူတို့ လက်ချင်းတွဲမိသွားကြသည်။ ထို့နောက် ကိုကို ခဏရပ်ကာ “ သူ ဟီရိုရှီးမားကို လာတုန်းက သမ္မတ အိုဘားမားက ‘လေယာဉ်မောင်းသူကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့တဲ့ ဟီရိုရှီးမား အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ’ အကြောင်း ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒါ ကျွန်မလားလို့ အမြဲတွေးမိတယ်…” ဟု ပြောခဲ့သည်။

ကျွန်တော့်ကျောရိုးတစ်လျှောက် ထူးဆန်းသော လျှပ်စစ်စီးဆင်းမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လက်ဖဝါးများ ချွေးထွက်လာသည်။ အိုဘားမား ပထမဆုံးအကြိမ် အမေရိကန် သမ္မတအဖြစ် ရာထူးရယူချိန်တွင် သူ့အတွက် မိန့်ခွန်းရေးဆရာအဖြစ် ကျွန်တော် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ထိုမှတ်ချက်များကို ပြင်ဆင်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့သော ထူးချွန်သည့် မိန့်ခွန်းရေးဆရာ Ben Rhodes အတွက် သုတေသနများ စုဆောင်းရာတွင် ကျွန်တော် ကူညီခဲ့သည်ကိုလည်း သတိရမိသည်။ အခြားသူအချို့နှင့်အတူ ဇာတ်လမ်းများနှင့် အဖြစ်အပျက်များကို ရှာဖွေရင်း လုပ်ဆောင်နေစဉ် ရုတ်တရက် ကိုကို၏ ဇာတ်လမ်းကို ဖတ်ခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရလိုက်သည်။

ပေါက်ကွဲမှု၏ ဗဟိုချက်မှ ပေအနည်းငယ်သာ ကွာဝေးသည့် ညီလာခံခန်းမရှေ့သို့ ကျွန်တော် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ “ ကိုကိုဆန်” ဟု ကျွန်တော် ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ သမ္မတ အိုဘားမားနဲ့ပတ်သက်တဲ့ မေးခွန်းကို ကျွန်တော် ဖြေပေးနိုင်မယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီမိန့်ခွန်းအတွက် ကျွန်တော် သုတေသနလုပ်ခဲ့လို့ပါ။ အဲဒါက သူပြောခဲ့တဲ့ ရှင့်ပုံပြင်ပါပဲ” ။

ကျွန်တော့်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ကိုယ်စားလှယ်အချို့သည် ဤအခိုက်အတန့်ကို ဗီဒီယိုရိုက်ကူးခဲ့ကြသည်။ ထိုဗီဒီယိုတွင် သူတို့ ဘာဖြစ်နေသည်ကို သဘောပေါက်ချိန်တွင် အသက်ရှူမှားသွားသံကို သင်ကြားနိုင်သည်။ ကိုကို အံ့သြစွာဖြင့် အော်ဟစ်ကာ လက်ခုပ်တီးသည်။ မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ ကိုကိုနှင့် ကျွန်တော် ပွေ့ဖက်လိုက်ကြသည်။ တစ်နည်းနည်းဖြင့် ဆယ်စုနှစ် ရှစ်ခုနှင့် တိုက်ကြီးနှစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်၍ သမိုင်း၏ အစွန်အဖျားအမျိုးမျိုးတို့ ပေါင်းစည်းမိသလို ခံစားခဲ့ရသည်။

ဟီရိုရှီးမားနှင့် နာဂါဆာကီ မြို့များအပေါ် အဏုမြူဗုံးကြဲချမှု၏ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဇာတ်ကြောင်းသည် ရှင်းလင်းမှုမရှိသေးဘဲ၊ ဤခေါင်းစဉ်နှင့်ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားမှုများ ရှိနေသည်။ အချို့က ၎င်းသည် ဒုတိယကမ္ဘာစစ် ပြီးဆုံးမှုကို အရှိန်မြှင့်တင်ခဲ့ပြီး ဂျပန်အင်ပါယာကို မြေပြင်မှ ကျူးကျော်တိုက်ခိုက်ရာတွင် ဆုံးရှုံးခဲ့နိုင်သည့် အရပ်သားနှင့် စစ်ဘက်အသက်ပေါင်းများစွာကို ကယ်တင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ အခြားသူများကမူ ဗုံးကြဲခြင်းသည် စစ်ရေးအရ မလိုအပ်ဘဲ၊ အမေရိကန်၏ အင်အားကို ပြသရန် အဓိကရည်ရွယ်သည်ဟု စောဒကတက်ကြသည်။

ထို့နောက် ရှုပ်ထွေးသော လူသားဇာတ်လမ်းများ ရှိသည်။ ဥပမာအားဖြင့်၊ ဂျပန်ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးက သူမ၏ အဘိုးသည် ၁၉၄၅ ခုနှစ်၊ သြဂုတ်လ ၁၇ ရက်နေ့တွင် Kamikaze လေယာဉ်မှူးအဖြစ် အသက်ဆုံးရှုံးရန် စီစဉ်ထားခဲ့ကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ ဂျပန်နိုင်ငံ နှစ်ရက်အစောပိုင်းက လက်နက်ချခဲ့သောကြောင့် သူ့အသက် ချမ်းသာရာရခဲ့ပြီး၊ သူသည် သူမ၏အဘွားနှင့် တွေ့ဆုံလက်ထပ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ တည်ရှိမှုသည် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိခဲ့ခြင်း ရှိမရှိ ကျွန်တော် အံ့သြမိသည်။

သို့တိုင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုရှိ လူများစွာအတွက် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်ကို “ တရားမျှတသောစစ်ပွဲ” အဖြစ် မှတ်မိကြသည်။ ဂျူး-အမေရိကန်လူမျိုးတစ်ဦးအနေဖြင့်၊ ကျွန်တော်သည် စစ်ပွဲအကြောင်းကို ဟီဘရူးကျောင်းတွင် အဓိကသင်ယူခဲ့ပြီး၊ Holocaust ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများနှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ Greatest Generation (ထူးချွန်မျိုးဆက်) မှ နာဇီများနှင့် ဖက်ဆစ်ဝါဒတို့လက်မှ ကမ္ဘာကို ကယ်တင်ခဲ့သည့် သူရဲကောင်းဆန်မှုကို ဖတ်ရှုခဲ့ရသည်။ ၎င်းသည် မှန်ကန်သောအရာနှင့် မှားယွင်းသောအရာ၊ သူရဲကောင်းနှင့် လူဆိုးတို့၏ ရိုးရှင်းသော ဇာတ်ကြောင်းအဖြစ် ပြောပြရန် လွယ်ကူသော သမိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ကိုကိုနှင့် တွေ့ဆုံပြီး ဂျပန်တွင် အချိန်ဖြုန်းခဲ့ခြင်းက ဤ “ တရားမျှတသော စစ်ပွဲ” ဟူသော ကျွန်တော့်အမြင်ကိုပင် ရှုပ်ထွေးစေခဲ့သည်။ ပဋိပက္ခသည် လူ့အဖွဲ့အစည်းများကို မည်သို့ပျက်စီးစေနိုင်သည်ကို ကျွန်တော် မြင်ခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆက်တွဲ သက်ရောက်မှုများသည် မျိုးဆက်များစွာကြာအောင် ကျန်ရစ်နိုင်သည်ကိုလည်း သိခဲ့ရသည်။

“ အတိတ်သည် မည်သည့်အခါမျှ မသေ” ဟု William Faulkner က ထင်ရှားစွာ ရေးသားခဲ့သည်။ “ အတိတ်သည် ကျော်လွန်သွားသည်မဟုတ်” ။

ထိုစကားစုသည် မှတ်ဉာဏ်အကြောင်းဟု ကျွန်တော် ထင်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် နျူကလီးယားဗုံးကို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သူ၊ ဗုံးချခဲ့သူနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့သူ၊ သူမ၏ဇာတ်လမ်းကို အမေရိကန်သမ္မတတစ်ဦးက ပြောပြသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသူ ကိုကိုဘေးတွင် ထိုင်နေစဉ်၊ ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အနာဂတ်အကြောင်းလည်း ဖြစ်သည်ကို ကျွန်တော် နားလည်ခဲ့သည်။

အတိတ်သည် ကျော်လွန်သွားသည်မဟုတ်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် ယနေ့တိုင် ကျွန်ုပ်တို့ထံမှ အရာများကို တောင်းဆိုနေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အမေရိကန်လူမျိုးများအနေဖြင့်၊ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းတွင် ဖြစ်ပွားနေသော ပဋိပက္ခများကို ကျွန်ုပ်တို့ စဉ်းစားသောအခါ သို့မဟုတ် ပြည်တွင်း လူဝင်မှုကြီးကြပ်ရေး သို့မဟုတ် ရာဇဝတ်မှုတရားမျှတရေးမူဝါဒကို ဆွေးနွေးသောအခါ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ နိုင်ငံရေးနှင့် လူမှုမီဒီယာ အယ်လဂိုရီသမ်များသည် လူများကို ရန်သူသက်သက်အဖြစ် ပြားချပ်သွားစေရန် အားပေးနိုင်သည်။

ကိုကို၏ ဇာတ်လမ်းသည် ကျွန်ုပ်တို့အား ပိုမိုကောင်းမွန်သော လမ်းကြောင်းကို ရှာဖွေရန်နှင့် လူသားချင်း ဆက်သွယ်မှုကို ရှာဖွေရန် တိုက်တွန်းသည်။ ဗိုလ်ကြီး Lewis နှင့် တွေ့ဆုံခြင်းက သူမအပေါ် ဗုံးကြဲခဲ့သော သူတစ်ဦးကို ခွင့်လွှတ်ရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ အဘိုးဖြစ်သူ Kamikaze လေယာဉ်မှူးဟောင်းဖြစ်သည့် အခြားကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးနှင့် တွေ့ဆုံခြင်းက ဂျူး-အမေရိကန်တစ်ဦးအနေဖြင့် Axis အင်အားစု စစ်တပ်ဝင်များ၏ သားစဉ်မြေးဆက်များနှင့် ပတ်သက်သော ကျွန်တော့်၏ ယူဆချက်များကို ပြန်လည်စဉ်းစားစေခဲ့သည်။

ကျွန်ုပ်တို့၏ ကမ္ဘာဂြိုဟ်သည် ကြီးမားလှပြီး ၎င်း၏သမိုင်းသည် ရှုပ်ထွေးသည်။ သို့သော် ကမ္ဘာသည် လူနှစ်ဦး—သမိုင်းကို ဖြတ်သန်းခဲ့သူတစ်ဦးနှင့် ၎င်းကို ပြောပြရန် ကူညီခဲ့သူတစ်ဦး—ဆက်သွယ်နိုင်ရန် လုံလောက်စွာ သေးငယ်နေသေးသည်။ ထိုသို့ဖြစ်သောအခါ မှတ်ဉာဏ်သက်ဝင်လာရုံသာမက မျှော်လင့်ချက်ပါ သက်ဝင်လာသည်။