(SeaPRwire) – နည်းပညာလောကမှာ AI နဲ့ ပတ်သက်ပြီး စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့၊ တကယ့်အနှစ်သာရကို ထိမိအောင် ရိုက်ကူးနိုင်ခဲ့တဲ့ လက်ရာကတော့ ၃၅ နှစ်ကျော်ခဲ့ပြီဖြစ်တဲ့ Star Trek: The Next Generation ရဲ့ “ In Theory” ဇာတ်လမ်းတွဲပါပဲ။ ဒီဇာတ်လမ်းကို ပြန်ကြည့်ရင်း နည်းပညာလေ့လာသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမြင်ကို ဝေမျှချင်ပါတယ်။
ကျွန်တော်ကတော့ နည်းပညာလေ့လာသုံးသပ်သူ ဦးကျော်စွာထွန်းပါ။ လက်ရှိခေတ်စားနေတဲ့ Generative AI တွေနဲ့ Data တို့ရဲ့ ကွာခြားချက်ကို လူတွေ မကြာခဏ ရောထွေးတတ်ကြပါတယ်။ Data ဆိုတာ Cloud ပေါ်ကနေ အချက်အလက်တွေကို စုပ်ယူပြီး စကားလုံးတွေ ပြန်ထုတ်ပေးနေတဲ့ Chatbot တစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ကိုယ်ပိုင်တွေးခေါ်နိုင်စွမ်းနဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အခြေခံတဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ပါ။ “ In Theory” ဇာတ်လမ်းမှာ Data က အချစ်ဆိုတာကို နားလည်ဖို့ ကြိုးစားရင်း သူ့ရဲ့ Programming ကိုယ်တိုင်ကို ပြောင်းလဲဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာဟာ အလွန်နက်နဲတဲ့ အချက်ပါ။ ဒါဟာ AI က လူသားဆန်အောင် အတုယူတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ လူသားတွေရဲ့ ဆက်ဆံရေးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောင်းလဲပြီး အဆင်ပြေအောင် ကြိုးစားနေတဲ့ သဘာဝကို ထင်ဟပ်ပြနေတာပါ။ တကယ်တော့ ဒီဇာတ်လမ်းမှာ Jenna D’Sora ကလည်း Data ကို ချစ်တာထက်၊ သူ လိုချင်တဲ့ ပုံစံမျိုး Data ကို ပုံသွင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာကို တွေ့ရပါတယ်။ ဒါဟာ နည်းပညာထက် လူသားတို့ရဲ့ အတ္တနဲ့ လိုအင်ဆန္ဒတွေကို ပိုပြီး ထင်ဟပ်နေတာပါ။
၁၉၉၁ ခုနှစ်က ထွက်ရှိခဲ့တဲ့ ဒီဇာတ်လမ်းတွဲဟာ Data ဆိုတဲ့ Android တစ်ယောက်နဲ့ Jenna D’Sora ဆိုတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ကြားက ဆက်ဆံရေးကို အခြေခံထားပါတယ်။ Data က သူ့ရဲ့ စက်ရုပ်ဆန်တဲ့ ဘဝမှာ လူသားတို့ရဲ့ အချစ်ဆိုတာ ဖြစ်နိုင်မလားဆိုတာကို စမ်းသပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ။ ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ ထူးခြားချက်ကတော့ Data ကို အသုံးချခံရတဲ့ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို မမြင်ဘဲ၊ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့ အချစ်ကို လေ့လာနေတဲ့ သူတစ်ယောက်လို တင်ပြထားတာပါ။ Jenna ကလည်း အချစ်ကို လိုလားလွန်းတဲ့ လူသားတစ်ယောက်အနေနဲ့ Data ကို သူ့ရဲ့ စံပြချစ်သူအဖြစ် ပုံဖော်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးဟာ တကယ့်အချစ်ထက် အချစ်ဆိုတဲ့ အခြေအနေတစ်ခုကို သရုပ်ဆောင်နေကြတာသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ဇာတ်လမ်းက ဖော်ပြသွားပါတယ်။ Patrick Stewart ရဲ့ ဒါရိုက်တာအဖြစ် ပထမဆုံး ရိုက်ကူးခဲ့တဲ့ ဒီဇာတ်လမ်းဟာ အချစ်ဆိုတာ လိုချင်တဲ့အခါ လှပပေမဲ့၊ တကယ်ရလာတဲ့အခါမှာတော့ မသေချာမရေရာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတတ်တယ်ဆိုတဲ့ လူ့သဘာဝကို ကောင်းကောင်းကြီး ပုံဖော်နိုင်ခဲ့ပါတယ်။
ဒီနေ့ခေတ်မှာ AI Companion တွေက လူသားတွေရဲ့ အထီးကျန်မှုကို ဖြေဖျောက်ပေးနိုင်တယ်လို့ ဆိုကြပေမဲ့၊ “ In Theory” က ပေးတဲ့ သင်ခန်းစာကတော့ ပိုပြီး နက်နဲပါတယ်။ AI နဲ့ လူသားကြားက ဆက်ဆံရေးမှာ အဓိက ပြဿနာက နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အားနည်းချက်တွေ မဟုတ်ဘဲ၊ လူသားတွေရဲ့ ကိုယ်ပိုင်မျှော်လင့်ချက်တွေကို AI ပေါ်မှာ ပုံချလိုက်တဲ့အခါ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အတုအယောင် ဆက်ဆံရေးတွေပါပဲ။ အနာဂတ်မှာ AI တွေက ပိုပြီး စမတ်ကျလာလေ၊ လူသားတွေကလည်း AI ကို ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ကူးယဉ်ပုံစံအတိုင်း ပြောင်းလဲဖို့ ပိုပြီး ကြိုးစားလာလေ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အချစ်ဆိုတာ အချက်အလက်တွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ Algorithm တစ်ခု မဟုတ်ပါဘူး။ နည်းပညာက ကျွန်တော်တို့ကို အဖော်ပြုပေးနိုင်ပေမဲ့၊ လူသားတို့ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ခံစားချက်နဲ့ အပြန်အလှန် နားလည်မှုဆိုတာကိုတော့ ဘယ်တော့မှ အစားထိုးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီဇာတ်လမ်းကနေ ကျွန်တော်တို့ သင်ယူရမှာက နည်းပညာကို အသုံးချတဲ့အခါ ကိုယ့်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကိုပါ အဲဒီထဲမှာ ပျောက်ဆုံးမသွားဖို့ သတိထားရမယ်ဆိုတာပါပဲ။
ဤအတိတ်ကိုတတိယပါတီအကြောင်းအရာပေးသူမှ ပံ့ပိုးပေးသည်။ SeaPRwire (https://www.seaprwire.com/) သည် မည်သည့်အာမခံချက် သို့မဟုတ် ကြေညာချက်ကိုလည်း မရှိပါ။
အမျိုးအစား: ထူးခြားသတင်း, နေ့စဉ်သတင်း
SeaPRwire သည် ကုမ္ပဏီများနှင့်အဖွဲ့အစည်းများအတွက် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းသတင်းလွှာထုတ်ပြန်ခြင်း ဝန်ဆောင်မှုများကိုပံ့ပိုးပေးပြီး ၆,၅၀၀ ကျော်မီဒီယာစာရင်းများ၊ ၈၆,၀၀၀ ကျော်စာရေးသူများနှင့် သတင်းဌာနများ၊ ၃၅၀ သန်းကျော်၏ desktop နှင့် app မိုဘိုင်းသုံးစွဲသူများအထိ ဝန်ဆောင်မှုများပေးပါသည်။ SeaPRwire သည် အင်္ဂလိပ်၊ ဂျပန်၊ အင်္ဂါလိပ်၊ ကိုရီးယား၊ ပြင်သစ်၊ ရုရှား၊ အင်ဒိုနီးရှား၊ မလေးရှား၊ ဗီယက်နမ်၊ တရုတ်နှင့်အခြားဘာသာစကားများတွင် သတင်းလွှာထုတ်ပြန်ရန် အထောက်အကူပြုပါသည်။